Χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο… βερύκοκο!

Την προηγούμενη εβδομάδα φάγαμε τα τελευταία κεράσια, που τόσο απλόχερα μας προσφέρουν οι 2 κερασιές του κήπου μας! Για άλλη μία χρονιά ευχαριστηθήκαμε γεύση! Να μαστε καλά και του χρόνου!

Τώρα λοιπόν αρχίσαμε τα βερύκοκα, και εννοείται ότι προτιμάμε τα Διαμαντοπούλου, που θεωρείται η πιο νόστιμη ποικιλία παγκοσμίως! Δυστυχώς είναι και η ποικιλία που τελειώνει νωρίς…

Όπως καταλάβατε αυτή τη βδομάδα το μυαλό μου είναι στα φρούτα και η βασική μου απορία γεννήθηκε καθώς έτρωγα ένα μπολ μελιστάλαχτα βερύκοκα Διαμαντοπούλου: γιατί τα λένε έτσι? Και ναι, το γκούγκλαρα! Η αλήθεια είναι ότι δυσκολέυτηκα να βρω κάτι σχετικό, γιατί όλες οι αναρτήσεις αναφέρονται στο βερύκοκο γενικά… Ψάξε, ψάξε τα κατάφερα!

Υπεύθυνος για αυτά τα υπέροχα φρούτα είναι ο Γιώργης Διαμαντόπουλος από τη Λυκοποριά Ξυλοκάστρου, ένα χωριό που προπολεμικά φημιζόταν για τις κοντούλες του και όχι για τα βερύκοκα! Ο Διαμαντόπλουλος λοιπόν έφυγε για την Αμερική και επέστρεψε μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο ξανά στο χωριό του. Τότε έμαθε πως ο αδελφός του σκοτώθηκε στη Μακεδονία και ξεκίνησε να βρει τον τάφο του. Στην περιοχή εκεί καθώς περπατούσε του έκανε εντύπωση μία βερυκοκιά με καρπούς διαφορετκούς από αυτούς που ήξερε… Αφού έκοψε κάποια κλαδιά, τα τύλιξε σε βρεγμένα πανιά και τα πήγε στο χωριό του. Μπόλιασε κάποιες δικές του βερυκοκές και μετά από μερικά χρόνια γεννήθηκε αυτό το υπέροχο φρούτο: βερύκοκο Διαμαντοπούλου! Μμμμμ…!

Light Food, Light Mood…

Μπορει το σουβλάκι που τρώω αυτή τη στιγμή να μην συνάδει καθόλου με τον τίτλο του άρθρου μου, αλλά το κόκκινο κρασάκι Παλαία Κτήματα που πίνω μου φτιάχνει πραγματικά τη δίαθεση!

Όπως λέει και ο τίτλος, το να τρώμε ελαφριά γεύματα μας κάνει καλό, όχι μόνο στην υγεία μας, αλλά και στη διάθεσή μας! Η άποψη αυτή με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Βέβαια ελαφρύ γεύμα δε σημαίνει άγευστο γεύμα! Έγω τουλάχιστον, προσπαθώ όταν ετοιμάζω κάτι ελαφρύ να είναι οπωσδήποτε νόστιμο.

Το προηγούμενο Σάββατο είχαμε φίλους στο σπίτι το βραδάκι. Ήταν μία τέλεια αφορμή για χαλαρή κουβεντούλα και παιχνίδι για τα παιδιά. Κάτι σαν play date (όπως λένε και οι ξένοι) και βραδιά φίλων. Η βραδιά ήταν γλυκιά και πρόσταζε barbecue! Από το ψήσιμο, εννοείται, δε λείπουν ποτέ οι πατατούλες και οι σαλάτες! Εκείνη τη βραδιά λοιπόν, μέσα σε όλα, ετοίμασα και μία πληγουροσαλάτα (καινούρια λέξη, έτσι για να εμπλουτίζετε το λεξιλόγιό σας!) πεντανόστιμη! Κρίμα που δεν είχα ετοιμάσει μεγαλύτερη ποσότητα…

ΥΛΙΚΑ:

  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού πληγούρι
  • 1 μελιτζάνα
  • 1 κολοκυθάκι
  • κρεμμύδι (προαιρετικά)
  • φυλαράκια φρέσκου δυόσμου
  • φυλαράκια αντράκλας
  • αλάτι, πιπέρι
  • κουρκουμά

Μουλιάζουμε το πληγούρι σε νερό μέχρι να το απορροφήσει. Για να γίνει πιο γρήγορα αυτό, αν θέλετε προσθέστε στο πληγούρι βραστό ή ζεστό νερό και σκεπάστε το δοχείο. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι προσθέστε λίγο λαδάκι και τσιγαρίστε τη μελιτζάνα και το κολοκυθάκι, αφού πρώτα τα κόψετε σε κυβάκια. Όταν είναι έτοιμα τοποθετήστε τα σε απορροφητικό χαρτί.  Ψιλοκόβετε τη μέντα, το κρεμμυδάκι (αν θέλετε πιο ήπια γεύση περάστε το από το τηγάνι), την αντράκλα. Σούρώνετε το πληγούρι και αναμειγνύετε όλα τα υλικά μαζί. Προσθέστε αλάτι, πιπέρι και οπωσδήποτε αρκετο κουρκουμά, γιατί είναι το συτατικό που θα κάνει τη σαλάτα σας ξεχωριστή! Μην ξεχάσετε το ελαιόλαδο! Καλή σας απόλαση!