Ψίθυροι…

Δέκα μέρες περίπου μετά τη γέννηση της μικρής μας και ενώ είμασταν έτοιμοι να φύγουμε από το μαιευτήριο μας ανακοίνωσαν το τελικό αποτέλεσμα του καρυότυπου: το μωρό μας είχε Σύνδρομο Down… Γράφω και τα χέρια μου τρέμουν καθώς γυρίζω πάλι πίσω… Είναι αυτή η παντοδύναμη μηχανή του μυαλού που σε γυρίζει πίσω στο χρόνο και ζεις ξανά στιγμές… Είχα το μωρό μου στην αγκαλιά και έκλαιγα βουβά… Έκλαιγα πάνω από το νεογέννητο μωρό μου…Και έφευγα μαζί με τον άντρα μου, χωρίς κανείς να μας σταματήσει. Μας άφηναν να φύγουμε, χωρίς μία κουβέντα… Μπήκαμε στο αμάξι και πήγαμε σπίτι μας κλαίγοντας σε όλη τη διαδρομή. Σπίτι μας περίμενε και ένα παιδί ακόμα. Το αγόρι μας! Ο Πανούλης μας! Μας περίμενε με μεγάλη χαρά και εμείς προσπαθούσαμε να κρύψουμε τα δάκρυά μας. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε, ίσως το μάθουμε κάποια στιγμή. Ίσως το αγοράκι μας κάποια στιγμή μας μιλήσει για αυτές τις πρώτες μέρες της νέας μας ζωής…

Θυμάμαι έντονα τον μπαμπά μας… δεν ήθελε να κρατήσει το μωρό μας αγκαλιά! Και θυμάμαι και τον εαυτό μου να κλαίει και να αναζητάει την παλιά μας ζωή! Ήταν φριχτές οι μέρες εκείνες… Τόσο έντονες που πάντα γυρίζουμε εκεί, σα σημείο αναφοράς! Κάθε φορά που η μικρή δυσκολεύεται να πιάσει το κουτάλι. Κάθε φορά που συναντάμε παιδάκια στην ίδια ηλικία με το κοριτσάκι μας. Κάθε φορά που τυχαίνει να της φεύγει το νερό από το στόμα λόγω της υποτονίας της. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε το μέλλον…

Και εκεί που λες ότι όλα είναι υπό έλεγχο έρχονται οι ψίθυροι… “Ελίζα, ο… μου είπε ότι η αδελφή μου έχει πρόβλημα… Είναι αλήθεια;” ‘Όχι, η μικρή μας δεν έχει κανένα πρόβλημα, Πάνο!” Και αν αναρωτιέστε, όχι, ο Πάνος δε γνωρίζει ότι η αδελφή του έχει Σύνδρομο Down. Δεν του το έχουμε κρύψει. Δε μιλάμε κεκλεισμένων των θυρών. Αλλά τί να πεις σε ένα σχεδόν 7χρονο παιδί; Τι θα καταλάβει από όλα αυτά; Και γιατί να το φορτώσεις με κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις; Ένα βήμα τη φορά! Κάθε ερώτηση θα έχει και την ειληκρινή της απάντηση. Δε μπορώ να φανταστώ το μέλλον… Μπορώ όμως να πω πώς θέλω να είναι το μέλλον. Θέλω ένα μέλλον χαρούμενο! Θέλω τα παιδιά μου να είνια καλά, ευτυχισμένα, χαρούμενα, δυνατά και γεμάτα θάρρος. Βάζω τα δυνατά μου! Δε μπορώ ούτε να κλείσω τα μάτια  μου, ούτε τα αυτιά μου. Μπορώ όμως να ορίσω πώς θέλω να πορευτώ στη ζωή. Εξοπλίζομαι με δύναμη και υπομονή. Παίρνω από το χέρι την τόλμη και την αγάπη και περπατάω! Δε μπορεί… κάτι καλό με περιμένει στο τέλος της διαδρομής!

Όταν Η Ζωή Σου Γεμίζει Παιδιά

Είμαι έτοιμη να κάτσω στο γραφείο μου να τακτοποιήσω ή, ακόμα καλύτερα, να βάλω σε πρόγραμμα τις εκκρεμότητές μου, όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τον φοβέρο αυτόν μασκοφόρο και τη γλυκιά πιπιλίτσα… Ακριβώς όπως τα βλέπετε στη φωτογραφία… Και οι δύο με κοιτάνε σαν να περιμένουν κάτι από εμένα… Αλλά τί; Κάθησα για λίγο και χάζεψα το χώρο εργασίας μου και ακριβώς σε εκείνο το σημείο η ιδέα με χτύπησε κατακέφαλα! Αρπάζω τη φωτογραφική μηχανή (βρίσκεται πάντα σε σημείο βολής) και απαθανατίζω τη στιγμή! Και κάπως έτσι άφησα τις εκκρεμότητες στην άκρη και να ‘μαι καθισμένη μπροστά στον υπολογιστή μου! Σκέφτηκα πως η ζωή σου μπορεί να γεμίσει με παιδιά από τη μια στιγμή στην άλλη! Και πιστέψτε με, δε χρειάζεται να έχεις πολλά παιδιά για να γεμίσει η ζωή σου με παιδιά! Και ένα αρκεί! Αρκεί γιατί σου γεμίζει τη ζωή!

Και κάπου εδώ το μυαλό μου αρχίζει να σκαλίζει τις αναμνήσεις μου της προ παιδιών εποχής… Κάθε εποχή έχει τις χάρες της, είναι γεγονός! Προσπαθώ να σκεφτώ τί θα ήθελα να κρατήσω από εκείνη την παλιά εποχή. Το βρήκα αμέσως, δε δυσκολεύτηκα καθόλου: τον ύπνο! Λίγο παραπάνω ύπνο, παρακαλώ! Αυτό, τίποτα άλλο! Η ζωή μου έχει αλλάξει μόνο προς το καλύτερο! Και πραγματικά, έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσα καινούργια πράγματα έχουν εισχωρήσει στην καθημερινότητά σας από τη στιγμή που γίνατε γονείς; Το ξέρω ότι το θέμα είναι χιλιοφορεμένο, αλλά τα προσωπικά αντικείμενα των παιδιών μου πάνω στον προσωπικό μου χώρο, με γέμισαν ευτυχία, αγνή, καθαρή και ουσιαστική!

Πριν αποκτήσω παιδιά, ο μόνος κύνδινος στο πάτωμα ήταν κάποιο ζουζούνι… Ο κήπος μου φέρνει πολλά από αυτά, ακόμα! Τώρα όμως, που στο σπίτι μας έχουμε 2 παιδιά… τα lego ή οποιοδήποτε άλλο μικροσκοπικό παιχνιδάκι μπορεί να μας στείλει για ράμματα! Μην πατήσεις ποτέ αυτά τα μικρά πραγματάκια! Η εμπειρία μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή! Και ξέρετε, παραμονεύουν παντού, και ας είσαι σίγουρη ότι τα… μάζεψες όλα!

Όταν είμασταν οι δυο μας, εγώ και ο καλός μου, ο μόνος λόγος να αργήσουμε σε κάποιο ραντεβού ήταν η κίνηση, να αργήσουμε στο γραφείο, να αργήσω εγώ να ετοιμαστώ… Τώρα, με δύο παιδιά, ο καλός μου ακόμα πιστεύει ότι εγώ είμαι η αιτία τυχόν καθυστέρησης… Και είναι αλήθεια, γιατί έχω να ετοιμάσω εμένα και 2 παιδιά!

Έχω μεγάλη αδυναμία στις τσάντες… Μου αρέσουν πολύ σαν αξεσουάρ! Με δύο παιδιά πολλές από τις ωραιές και στυλάτες τσάντες μου έχουν μείνει στη ντουλάπα γιατί τώρα κουβαλάω το τσαντάκι του Sport Billy… Όποιο και αν είναι το μέγεθός της ποτέ κανείς δεν περιμένει οτί μπορεί να χωρέσει τόσα πράγματα απαραίτητα: αλλαξιές, φαγητό, κυρίως και σνακ, παιχνίδια, μπιμπερό άδειο, ποτηράκι ειδικό με νερό, μπουκαλάκι νερό για τον Πάνο, και γενικά ο,τιδήποτε μπορεί να χρειαστεί κάποιο από τα παιδιά… Α, ξέχασα να αναφέρω και το δικό μου χρυσό τσαντάκι με τα δικά μου απαραίτητα!

ΠερισσότεραΌταν Η Ζωή Σου Γεμίζει Παιδιά

Ποιος Είναι Ο Άγιος Βασίλης Τελικά?

Λατρεμένε μου,

Πριν καιρό έκανες μία σπουδαία ερώτηση: “Μαμά, είσαι ο Άγιος Βασίλης; Ή μήπως είναι ο μπαμπάς ο Άγιος Βασίλης;” Το βλέμμα σου είχε μία αγωνία και μία πονηριά… Εγώ απλά χαμογέλασα και απλά σε αγκάλιασα, σε φίλησα και σου είπα: “Όχι, καλέ μου, κανένας από τους δυο μας δεν είναι ο Άγιος Βασίλης…” Και μετά απλά συνέχισες να παίζεις λίγο αποθαρρυμένος , γιατί δεν πήρες μία απάντηση που να την πιστέψεις…

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να μάθεις την αλήθεια. Η απάντηση στην ερώτηση σου πρέπει να δωθεί με κάθε ειλικρίνεια και με όλη της την αλήθεια!

Κανένας από τους δυο μας δεν είναι ο Άγιος Βασίλης. Δεν υπάρχει ένας και μοναδικός Άγιος Βασίλης.

Ο μπαμπάς σου και εγώ είμαστε αυτοί που γεμίζουν το δέντρο με δώρα, όπως ακριβώς έκαναν και οι δικοί μας γονείς για εμάς, οι δικοί τους για αυτούς και που το ίδιο θα κάνεις και εσύ για τα δικά σου παιδιά κάποια μέρα!

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι είμαστε ο Άγιος Βασίλης ή ότι κάνουμε τη δουλειά για αυτόν. Όχι! Ο Άγιος Βασίλης είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κρατάνε τη φλόγα των Χριστουγέννων αναμμένη και το πνεύμα τους ζωντανό. Ο Άγιος Βασίλης ζει στις καρδιές μας, όχι στο Βόρειο Πόλο! Ο Άγιος Βασίλης είναι η αγάπη, η μαγεία και η γενναιοδωρία, δηλαδή όλα αυτά που δεν μπορούμε ούτε να δούμε ούτε να αγγίξουμε, αλλά μόνο να νιώσουμε και να ζεστάνουν την καρδιά μας. Ή αλλιως, ο Άγιος Βασίλης είναι όλα αυτά που χρειαζόμαστε όλοι μας για να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στην οικογένειά μας, στους φίλους μας και στο Θεό… Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να πιστέψεις σε κάτι που ούτε μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου ή να το μετρήσεις…

Τώρα αγαπημένε μου, ξέρεις το μυστικό! Ξέρεις πώς ο Άγιος Βασίλης κατεβαίνει μέσα από όλες αυτές τις καμινάδες την Παραμονή των Χριστουγέννων! Έχει βοηθούς όλους αυτούς τους ανθρώπους (και τα ξωτικά του, φυσικά!), των οποίων τις καρδιές ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης έχει γεμίσει με ευτυχία!

Με γεμάτες τις καρδιές μας, άνθρωποι σαν εμένα και το μπαμπά, βοηθάμε τον Άγιο Βασίλη να κάνει μία δουλειά που μόνος του δε θα μπορούσε… Επομένως, όχι, καλέ μου, δεν είμαστε εμείς οι γονείς σου ο Άγιος Βασίλης! Ο Άγιος Βασίλης είναι η αγάπη και η μαγεία και η ελπίδα και η ευτυχία. Είμαστε όλοι στην ομάδα του. Καλως ήρθες και εσύ!

Σε αγαπάμε πολύ, πολύ!

Φιλιά γλυκά, αντράκι μας,

Ο μπαμπάς και η μαμά

ΥΓ1: Κάποιοι αυτά τα Χριστούγεννα ή θα έχουν έντονες αμφιβολίες για την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, ή απλά θα θέλουν να μάθουν την αλήθεια. Η αλήθεια είναι το φως στη ζωή μας. Δεν πρέπει να κρύβεται. Και ίσως φέτος τα Χριστούγεννα να πρέπει να τα πούμε έξω από τα δόντια! Κάντε το, μη φοβηθείτε! Κάντε το όπως πρέπει: μη χάσουμε τη μαγεία, γιατί μαζί με την αλήθεια, την αγάπη και την ελπίδα κάνει τη ζωή μας ευτυχισμένη και λαμπερή! Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας! Υγεία, αγάπη, ευτυχία και ΜΑΓΕΙΑ σας εύχομαι!

ΥΓ2: Το παραπάνω γράμμα αποτελεί μία ελέυθερη μετάφραση από ένα γράμμα που είχα βρει στο internet πριν αρκετά χρόνια, όταν ο Πάνος ήταν ακόμα μωρό. Το κράτησα γιατί ξέρω ότι κάποια μέρα θα πρέπει να δώσω την πιο αληθινή απάντηση για το αν υπάρχει Άγιος Βασίλης (ακόμα δεν έχει εκφράσει αμφιβολία). Δεν πρέπει να κρύψω τίποτα και να είμαι πολύ ακριβής… Εσείς τι λέτε; Αν κάποιος έχει την ανάγκη να μάθει την αλήθεια, απλά γράψτε του αυτό το γράμμα (προσθέτωντας ίσως και κάποια αλλά σημαντικά για εσάς πράγματα), βάλτε το σε έναν φάκελο και τοποθετήστε το κάτω από το δέντρο με το όνομα του παραλήπτη. Ίσως να είναι το δώρο που θα θυμάται για όλη του τη ζωή!

ΥΓ3: Και αν θέλετε να μάθετε τί κρύβεται πίσω από αυτήν την υπέροχη παράδοση, διαβάστε αυτό το άρθρο .

ΥΓ4: Δείτε και εδώμια έρευνα σχετική με το πότε τα παιδιά αρχίζουν και αμφισβητούν την ύπαρξη του αγαπημένου τους Αγίου

Οι Μαθητές Και Οι Βαθμοί Τους

Καθώς σέρφαρα στο διαδύκτιο κάποια χαλαρή στιγμή το Σάββατο, έπεσα πάνω σε μία έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) σχετική με τη βαθμοθηρία των μαθητών στην Ελλάδα (δείτε τα αποτελέσματα τηε έρευνας εδώ). Με λίγα λόγια, τα παιδιά μας ενδιαφέρονται πάρα πολύ για έναν υψηλό βαθμό στο σχολικό τους έλεγχο, 9/10 μαθητές για την ακρίβεια. Την ίδια στιγμή οι μαθητές γνωρίζουν πολύ καλά πόσο οι γονείς τους θέλουν, περισσότερο από τα παιδιά, καλούς βαθμούς! Οι καθηγητές από την πλευρά τους, ένα 60%, πιστεύουν ότι το ισχύον σύστημα καλλιεργεί την ψύχωση του καλού βαθμού, τον πετυχαίνει τον καλό βαθμό, αλλά δυστυχώς δεν επιβεβαιώνεται κατά τις εισαγωγικές εξετάσεις… Επίσης το εκπαιδευτικό σύστημα στην όμορφη Ελλάδα, δεν προάγει την αυτοεκτίμηση του μαθητή, ενισχύει τον ανταγωνισμό προκαλώντας πίεση, άγχος και φοβίες… Επίσης η έρευνα αναφέρει (τι άλλο;) το διαχωρισμό, που γίνεται από την πλευρά των καθηγητών, μεταξύ καλών και κακών μαθητών. Και εδώ αναρωτιέμαι, πώς ένα παιδί γίνεται καλός μαθητής και κάποιο άλλο όχι; Τί σημαίνει καλός και τί κακός μαθητής; Έχει να κάνει τελικά με τους βαθμούς ή με την προσπάθεια; Αλήθεια, η προσπάθεια βαθμολογείται;

Και έτσι ξαφνικά μου ήρθε στο μυαλό μία ομιλία της Carol Dweck  με τίτλο “The Power Of Believing That You Can Improve” (Η Δύναμη της Πεποίθησησς ότι Μπορείς να Βελτιωθείς, με απλά, ελληνικά λόγια). Η ομιλία ξεκινάει περιγράφοντας μία περίπτωση ενός λυκείου στο Σικάγο, όπου όσα παιδιά δεν έγραφαν το βαθμό που έπρεπε για να περάσουν το μάθημα, έπαιρναν το βαθμό “όχι ακόμα”. Όχι, δεν αποτύχαιναν, δεν έπαιρναν F, απλά τους γίνοταν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν έτοιμοι ακόμα. Τί σημαίνει αυτό; Ότι την επόμενη φορά θα τα καταφέρουν, δεν είναι όλοι πάντα στην ίδια φάση για κάτι! Για παράδειγμα, άλλα παιδιά περπατάνε στους 9 μήνες, άλλα στους 12, άλλα στους 15 ή ακόμα και στους 18 μήνες. Όλα τα καταφέρνουν αργά ή γρήγορα! Και επίσης δε γίνεται όλοι μας να είμαστε καλοί στα ίδια πράγματα: κάποιοι αγαπούν τα μαθηματικά, άλλοι τη μουσική, άλλοι τα αρχαία, άλλοι πάλι γίνονται πρωταθλητές στίβου ή στο μπάσκετ. Όλοι έχουν πετύχει!

ΠερισσότεραΟι Μαθητές Και Οι Βαθμοί Τους

Halloween

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τί γιορτάζουν οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι, οι Καναδοί κλπ το Halloween; Έγω μία απορία την έχω… Και για αυτό το λόγο έψαξα και έμαθα! Θα το μοιραστώ μαζί σας γιατί πάντα πίσω από οποιοδήποτε έθιμο κρύβεται και μία ενδιαφέρουσα ιστορία!

Το έθιμο αυτό γιορτάζεται στις 31 Οκτωβρίου, μία μέρα πριν των Αγιών Πάντων για την Καθολική Εκκλησία. Εξού και το Halloween: All Hallows (Day) Eve, δηλαδή παραμονή των Αγίων Πάντων. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε το 609 μΧ στις 14 Μαίου, κατά την οποία μεγάλος αριθμός πιστών σενέρρεαι στη Ρώμη, κάτι που η πόλη δεν μπορούσε να αντέξει. Για το λόγο αυτό ο Πάππας Γρηγόριος 4ος μετέφερε τη γιορτή των Αγίων Πάντων το χειμώνα και συκεγκριμένα την 1η Νοεμβρίου. Λέγεται ότι ο πραγματικός λόγος της μετάκινησης αυτής ήταν για να συμπέσει με τις αρχαίες δοξασίες που ήταν συνδεδεμένες με την 31η Οκτωβρίου.

Τις ρίζες του Halloween τις βρίσκουμε στις Κέλτικες παραδόσεις που συνδέονται με το Samhain, δηλαδή το τέλος του καλοκαιριού. Σύμφωνα με την παράδοση, την 31η Οκτωβρίου είναι και η μέρα που μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με… τον “άλλο κόσμο”…

Τα παιδιά τη νύχτα μεταμφιέζονται και επισκέπτονται τα σπίτια της γειτονιάς λέγοντας trick or treat (πείραγμα ή κέρασμα). Το έθιμο αυτό έρχεται από το 16ο αιώνα που Ιρλανδοί και Σκωτσέζοι μεταμφιέζονταν παριστάνοντας θεότητες του χειμώνα, επισκέπτονταν σπίτια, απάγγελναν ποιήματα, τραγουδούσαν και ζητούσαν φαγητό σαν αντάλλαγμα για καλή τύχη.

ΠερισσότεραHalloween

Ένα trend setter με αρκετό bronzer, παρακαλώ! vol. 3

Και επιτέλους ήρθε η ώρα να πάρετε τον πολυπόθητο τίτλο σπουδών: Well Informed Fashionista. Σας παραθέτω τα τελευταία λήμματα του λεξικού μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άγνωστες λέξεις θα σταματήσουν να εμφανίζονται. Ο κόσμος της μόδας πάντα θα βρίσκει κάτι νέο για να μας εντυπωσιάζει!

Έτοιμοί; Αρχίζουμε.

ΠερισσότεραΈνα trend setter με αρκετό bronzer, παρακαλώ! vol. 3

Ένα trend setter με αρκετό bronzer, παρακαλώ! vol2

Και η επιμόρφωση συνεχίζεται! Πρέπει να τα μάθουμε όλα! Πρέπει στο επόμενο περιοδικό μόδας που θα αγοράσουμε να μην έχουμε καμία άγνωστη λέξη, κανένα κενό! Είστε έτοιμοι; Αρχίζω!

ΠερισσότεραΈνα trend setter με αρκετό bronzer, παρακαλώ! vol2

Ένα trend setter με αρκετό bronzer, παρακαλώ! vol. 1

Είναι απόγευμα και κάθομαι στο μποτζέλι μας (μπαλκονάκι μας), έχει δροσιά, πίνω τον καφέ μου και ξεφυλλίζω, τι άλλο, ένα περιοδικό μόδας! Ξαφνικά διαβάζω:” ένα ζευγάρι cross over flatforms σε nude απόχρωση είναι τα μόνα παπούτσια που πρέπει να πάρεις μαζί σου στο νησί, γιατί θα τα φοράς όλη μέρα”. Κοντοστέκομαι… σκέφτομαι…. τι λέει? Εγώ αυτό το πράγμα το έχω? Μα τι είναι αυτό που πρέπει να πάρω μαζί μου στο νησί? Εντωμεταξύ, είμαι ήδη στο νησί…

Κάπως έτσι λοιπόν, αρχίζω πάλι να διαβάζω αυτή τη φορά το περιοδικό από την αρχή! Και μάντεψε? Βρήκα πολλές άγνωστες λέξεις! Ναι, άγνωστες λέξεις που όλοι τις χρησιμοποιούμε δειλά γιατί δεν είμαστε σίγουροι αν τις χρησιμοποιούμε σωστά. Και ξέρω πολύ καλά ότι μας αρέσουν αυτές οι λεξούλες. Είναι λεξούλες μόδας, που δηλώνουν πόσο καλά ενημερωμένος είναι αυτός που τις χρησιμοποιεί!

Έφτιαξα που λέτε, μία μακρυά λίστα (μόνο από ένα περιοδικό…) και άρχισα να την αποκωδικοποιώ!

ΠερισσότεραΈνα trend setter με αρκετό bronzer, παρακαλώ! vol. 1

Σε ευχαριστούμε Καλή μας Νεράιδα!

Την Πέμπτη το βραδάκι, 2 μέρες πριν φύγω για διακοπές, είχα έξοδο! Φόρεσα τα καλά μου (εννοείται το κραγιόν μου) και πήγα για ποτάκι με τις παιδικές μου φίλες! Να σας ενημερώσω ότι αυτό το ποτάκι το κανονίζαμε από τις αρχές του μήνα και συγκεκριμένα για Δευτέρα 3/7! Είχαμε, και έχουμε, ομάδα στο messenger “Συνάντηση Δευτέρα βραδάκι”… Πριν καν συναντηθουμε είχαμε ήδη γελάσει πολύ…!

Το βραδάκι που λέτε αρχικά έγινε απογευματάκι (και όχι Δευτέρα): συνάντηση με τα μωρά μας στο σπίτι μιας φίλης. Ήταν μία καλή ευκαιρία να δώ και μία φίλη μαζί με το μωρό της που μένουν Γαλλία. Υπέροχο μωρό! Χαμογελαστός, κοινωνικός, εκφραστικός! Απλά φανταστικός! Το δωράκι που του πήρα ήθελε αλλάγη επειγόντως: ο μικρούλης μας είναι ψηλός σαν τους γονείς του! Βλέπετε τον είχα δει μόνο από φωτογραφία…

Το βραδάκι λοιπόν το κρατήσαμε και αλλάξαμε απλά τη μέρα. Η βραδιά ήταν αρκετά ζεστή και γλυκιά. Συναντηθήκαμε σε έναν υπέροχο κήπο στα Βόρεια προάστια. Η συνάντηση έκρυβε μία έκπληξη: μία φίλη από τα παλιά νιόπαντρη! Χάρηκα πολύ και που την είδα και που ήταν τόσο ευτυχισμένη! Πέντε φίλες (και ένα αγόρι κρυμμένο τρυφερά…), που δεν τα λένε συχνά, λόγω απόστασης (βλέπετε είναι και αυτοί οι ξενιτεμένοι) και καθημερινότητας, που όμως ήταν λες και δεν είχαμε πάψει ποτέ την καθημερινή επαφή. Λες και μόλις είχαμε σχολέσει από 6ωρο!

Είναι τόσο μαγικές οι παιδικές φιλίες! Η Barbie (και η Bi-bi-bo μη σας πω…), το πρώτο μπλούζ, η πρώτη σχέση, το πρώτο φιλί. Το 1ο διαγώνισμα κάτω από τη βάση, το Πανεπιστήμιο, (τα τσιγάρα), τα ποτά και τα ξενύχτια. Μετά παύση και σκοτάδι. Να χάνεσαι με ανθρώπους χωρίς λόγο…

Και ξαφνικά ένα μήνυμα στο facebook και όλα ξανά στην πρίζα! Σαν να μην πέρασε μία μέρα: δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, όλα ήταν εκεί! Σκέτη μαγεία! Λες και η καλή νεράιδα μας άγγιξε με το ραβδί της (ξέρετε, εκείνο με το αστεράκι στην άκρη…) και απλά μηδενίσαμε το χρόνο! Αν είναι έτσι, σε ευχαριστούμε καλή μας νεράιδα!

Καλό ΣΚ!

Χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο… βερύκοκο!

Την προηγούμενη εβδομάδα φάγαμε τα τελευταία κεράσια, που τόσο απλόχερα μας προσφέρουν οι 2 κερασιές του κήπου μας! Για άλλη μία χρονιά ευχαριστηθήκαμε γεύση! Να μαστε καλά και του χρόνου!

Τώρα λοιπόν αρχίσαμε τα βερύκοκα, και εννοείται ότι προτιμάμε τα Διαμαντοπούλου, που θεωρείται η πιο νόστιμη ποικιλία παγκοσμίως! Δυστυχώς είναι και η ποικιλία που τελειώνει νωρίς…

Όπως καταλάβατε αυτή τη βδομάδα το μυαλό μου είναι στα φρούτα και η βασική μου απορία γεννήθηκε καθώς έτρωγα ένα μπολ μελιστάλαχτα βερύκοκα Διαμαντοπούλου: γιατί τα λένε έτσι? Και ναι, το γκούγκλαρα! Η αλήθεια είναι ότι δυσκολέυτηκα να βρω κάτι σχετικό, γιατί όλες οι αναρτήσεις αναφέρονται στο βερύκοκο γενικά… Ψάξε, ψάξε τα κατάφερα!

Υπεύθυνος για αυτά τα υπέροχα φρούτα είναι ο Γιώργης Διαμαντόπουλος από τη Λυκοποριά Ξυλοκάστρου, ένα χωριό που προπολεμικά φημιζόταν για τις κοντούλες του και όχι για τα βερύκοκα! Ο Διαμαντόπλουλος λοιπόν έφυγε για την Αμερική και επέστρεψε μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο ξανά στο χωριό του. Τότε έμαθε πως ο αδελφός του σκοτώθηκε στη Μακεδονία και ξεκίνησε να βρει τον τάφο του. Στην περιοχή εκεί καθώς περπατούσε του έκανε εντύπωση μία βερυκοκιά με καρπούς διαφορετκούς από αυτούς που ήξερε… Αφού έκοψε κάποια κλαδιά, τα τύλιξε σε βρεγμένα πανιά και τα πήγε στο χωριό του. Μπόλιασε κάποιες δικές του βερυκοκές και μετά από μερικά χρόνια γεννήθηκε αυτό το υπέροχο φρούτο: βερύκοκο Διαμαντοπούλου! Μμμμμ…!